Zojuist hebben we een zwaar en moeizaam gesprek gehad met een heel bataljon aan artsen en 1 verpleegkundige. Naast de oncoloog, de uroloog die Eric heeft geopereerd, een longarts, een onbekend persoon die het vak waarschijnlijk moet leren was er een intensivist (IC-arts) die het woord voerde. Doordat we met 9 'man' in een kleine kamer zaten en onze lieve zoon c.q. broer het gespreksonderwerp was liepen zowel de temperatuur als de emoties behoorlijk hoog op.
We hebben veel vragen gesteld, o.a. of de laatste operatie van 26 oktober echt wel noodzakelijk was, helemaal omdat recent is gebleken dat het weggehaalde weefsel geen kwaadaardige cellen bevatte. De artsen benadrukten dat deze operatie moest plaatsvinden omdat bij dergelijk grote hoeveelheden 'resten' de kans te groot is dat zich daar later een zeer kwaadaardige tumor uit ontwikkelt.
Men benadrukte nogmaals dat Eric's situatie heel zorgelijk is maar men wil maandag een nieuwe CT-scan maken om te kijken hoe zijn longen er dan uit zien. Gisteren heeft men de medicatie enigszins gewijzigd en men wil kijken of dit nog effect heeft. De artsen wilden van ons weten of wij ermee instemmen om Eric bij een eventuele hartstilstand niet meer te reanimeren aangezien dit volgens hen kansloos is, mede gezien zijn huidige situatie. Ook dit is een zwaar besluit om te nemen omdat dit voelt als weer een stapje verder in het proces van afscheid nemen.
Maandag of dinsdag zullen wij wederom een gesprek hebben met de artsen om te kijken hoe de situatie dan is.
Liefs,
Nicole
Geen opmerkingen:
Een reactie posten